De steen der Wijzen

Zoals ik reeds in deze bookstagram schreef, koos ik voor mijn eerste schoolopdracht het boek Steen der Wijzen. Wanneer je het eerste hoofdstuk van het boek leest wordt meteen duidelijk wie deze Wijzen zijn. Hoewel ik nog nooit van de Wijzen uit het Oosten had gehoord, ken ik de drie koningen al van jongs af aan. De relieken, met andere woorden de stoffelijke overschotten van Caspar, Balthasar en Melchior, spelen een centrale rol in het verhaal. Voor mij was het dus voor de hand liggend om een foto van hun sarcofaag in deze opdracht te verwerken. Zo gezegd, zo gedaan. Maar wacht eens even, de botten hebben hun laatste rustplaats in de Sint-Gereon Basiliek te Keulen. Omdat ik mijn ouders niet kon overhalen om tijdens het verlengde weekend een uitstapje te maken, bezocht ik dan maar de sacristie van Onze-Lieve-Vrouwekerk in Zandvoorde. Over kerken gesproken, het katholieke geloof komt in dit verhaal zeer vaak aan bod. Ik heb er door dit boek veel over geleerd. Van de Societas Draconis tot de discrepantie tussen het evangelie van Johannes & Thomas (ja je leest het goed, voor het lezen wist ik ook niet dat er nog meer evangelisten bestonden). Hoewel ik atheïstisch ben ingesteld, intrigeerden deze feiten me. Ik had nooit gedacht dat ik met zoveel plezier een boek zou lezen waarvan twee hoofdpersonage leden van het Vaticaan zijn.

Dit is misschien een vreemde foto. Hier hoort een woordje uitleg bij. Ik begon met een simpele foto van mijn boek op een zwarte achtergrond. Het liefst zou ik een driedimensionale foto scan van het boek gemaakt hebben maar goed, ik had de dure apparatuur voor dit soort dingen niet tot mijn beschikking. Vervolgens bewerkte ik de foto in Google Photos: ik sneed de contouren van het boek zo precies mogelijk uit en bewerkte de kleuren. Nu begint de magie! Ik importeerde de foto in mijn favoriete 3d-software: Blender. Een groot voordeel van deze software is dat deze in tegenstelling tot de concurrentie gratis is. Voor de rest van het proces zal ik niet in detail treden maar het komt erop neer dat ik van alle andere voorwerpen en attributen een 3d model maakte en deze een kleur gaf. Als finishing touch voegde ik nog een passende belichting toe aan de zogenaamde render.

Maar wat heeft deze foto nu juist met mijn boek te maken? In dit boek worden historische gebeurtenissen met technologische hoogstandjes in een verhaal gegoten. Deze foto staat symbool voor alle recente wetenschappelijke ontdekkingen die in het boek verwerkt zijn. Een van die ontdekkingen zijn supergeleiders, stoffen die nagenoeg geen elektrische weerstand hebben. Door deze eigenschap hebben deze stoffen een groot potentieel, vooral in de energiesector om een goedkoop alternatief te bieden voor huidige hoogspanningsleidingen. Maar de stof heeft ook medische toepassingen. Supergeleiders worden bijvoorbeeld in MRI-toestellen gebruikt. Een ander interessant bijeffect is levitatie, ook wel bekend als het Meissner-Ochsenfeld-effect. Hierbij zweeft een supergeleider permanent boven een magneet, zonder dat er enige energie moet worden toegevoegd! In het boek wordt dit effect in extreme situaties gebruikt, zoals het opheffen van een massieve granieten graftombe. 

Persoonlijk hou ik er van om mezelf te verdiepen in dit soort onderwerpen. Het boek heeft me aangezet om me te verdiepen in verschillende wetenschappelijke onderwerpen zoals de eerder vernoemde supergeleiders en zijn toepassingen, maar ook in monoatomische elementen, geologie, de historische context hiervan en nog veel meer.

Door de beschrijving van mijn eerst twee foto’s denk je misschien wel: “Heeft hij nu een paper over de Bijbelse geschiedenis en chemie of een thriller gelezen?”

Om duidelijk te maken dat thriller het juiste antwoord is, maakte ik deze foto. Op de foto zie je een kaart, een jachtmes & een kompas. Deze staan symbool voor het avontuur en de spanning in dit boek. De kaart en het kompas staan symbool voor de zoektocht die de spionnen van Sigma aflegden: gedurende het verhaal ondernamen ze een epische reis die hen rond de hele wereld voerde. Het doel van deze expeditie was het vinden van het verloren gegane recept van het veelbelovende monoatomisch goud. Dit is een zeldzame chemische toestand waarin goud een witte poedervorm aanneemt. Dit poeder zou zowel ten goede als ten kwade kunnen worden gebruikt. De thriller zou natuurlijk niet door James Rollins geschreven zijn als er hen geen criminele groepering op de hielen zit: de Societas Draconis In Keulen werd na een genocide op onschuldige kerkgangers duidelijk wat er op het spel stond: de macht over de onze volledige samenleving…

Ik vind het ongelooflijk hoe Rollins er in slaagt om de rondreis zo mooi aan elkaar te knopen. De verschillende etappes vloeien naadloos in elkaar over via complexe en diep doordachte raadsels met meerdere betekenislagen. Voor mij maakt dit het boek veel leuker. Ik hou ervan om de raadsels ook zelf proberen op te lossen. Meestal slaagde ik er echter niet in om de enigma’s zelf op te lossen doordat er enorm veel inzicht en achtergrondkennis voor vereist is. Maar wanneer ik er wel in slaagde, gaf dit me een ongelooflijk gevoel :) Het mes staat dan weer symbool voor de bloedige gebeurtenissen. De reeks is niet bepaald voor gevoelige lezers: er vinden regelmatig gewapende schermutselingen plaats. Voor mij maakt dat het boek extra spannend. Waarom koos ik dan juist voor een mes? Een van de agenten, commandant Pierce draagt steeds een kunstoffen mes bij zich. Dit mes zal meerdere levens beëindigen maar ook levens redden op momenten dat alles verloren lijkt. Hoewel mijn mes gemaakt is uit Morakinivs Sandvik 12C27 roestvrij staal, vind ik dat het mes goed voldoet aan de beschrijving van de auteur.

Met mijn laatste foto wil ik het graag hebben over het einde van mijn boek. Op de achtergrond kun je de volgende boeken van de reeks Sigma-force zien. Er hangt echter een waas rond het volgende boek. Dit komt door het open einde van het verhaal. Sigma slaagt erin om de Societas Draconis te verslaan. Ze bereiken de schatkamer waar het monoatomisch goud zich zou moeten bevinden. Maar heel gelukkig waren de agenten niet, ze kregen ter plekke een live-demonstratie van de destructieve kracht van het materiaal. Meteen rijst de vraag of het wel slim is om dit op onze huidige maatschappij los te laten. Hier eindigt het verhaal. Normaal gezien ben ik niet zo voor open eindes maar deze keer stoorde ik me er totaal niet aan. Ik begon meteen te fantaseren over de toepassingen van de schat, de vraag of het ethisch verantwoord zou zijn en wat ik zou doen in deze situatie. Dit was mijn eerste ervaring met James Rollins. Ik moet zeggen dat zijn schrijfstijl mij erg bevalt, zelfs in die mate dat ik overweeg om mijn top drie aan te passen. Het feit dat de boeken grotendeels gebaseerd zijn op wetenschappelijke ontdekkingen en personages die daadwerkelijk hebben bestaan, wekt een enthousiasme dat ik niet ervaar tijdens het lezen van bijvoorbeeld Clive Cussler. Ook kon ik echt niet wachten om aan het vervolg van de reeks te beginnen, als je goed kijkt kan je het boek al zien staan op de vierde foto :) Om helemaal eerlijk te zijn: eigenlijk ben ik al aan het derde boek begonnen op het moment dat ik dit post.