De ijle lucht in

Ik ben van plan om deze zomer enkele meerdaagse trektochten te maken. Zo stapte ik begin juli met Kazou op de bus richting Spanje om daar met een vijftiental andere enthousiaste leeftijdsgenoten te hiken in het prachtige nationaal park Ordesa y Monte Perdido. We maakten twee lussen van telkens drie dagen wandelen. Na elke lus was er nog een dagje tijd om op adem te komen aan de hand van onder andere canyoning en bouldering. Het was een ongelooflijke reis. Wat me het meest zal bijblijven is het overnachten aan de rand van Lago de Marboré (2590 m) terwijl er een donderstorm woedde om daarna de volgende ochtend m’n morning coffee te kunnen drinken met de volgende view:

In augustus verlaat ik de iets wat 'beschermde' omgeving van het wandelen met gidsen en trek ik met mijn gezin richting het Tiroler hooggebergte om een gelijkaardige reis te maken. En wat is nu een betere manier dan je voorbereiden dan boeken te lezen over adembenemende expedities?

Oke oke misschien heb ik in deze intro een beetje overdreven, ik geef het toe. De voornaamste reden waarom ik dit boek lees is omdat mijn leerkracht Nederlands hem op het einde van mijn mondelinge examen aanraadde. De ijle lucht in [Into thin air] is een waargebeurd verhaal (jaja, je leest het goed. Deze keer lees ik géén fictie ;) ) geschreven door Jon Krakauer. Hij doet met dit boek een poging om de tragedie die zich in het voorjaar van 1996 op de Mount Everest afspeelde zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven. Ook geeft hij een inkijk in de mentaliteit en moreel van de klimmers en expeditieleden.

Ik moet zeggen dat ik typisch een erg drukke zomervakantie heb en van het ene naar het andere kamp ga. Hierdoor heb ik het boek over verschillende weken gelezen. Bijgevolg zal ik in deze blogpost minder focussen op de inhoud van het verhaal, maar meer op wat ik er nu juist van heb opgestoken.

Hieronder volgen wel snel even de grote lijnen van het verhaal, zodat jullie op z’n minst een beetje mee zijn.

Op de 10de mei 1996 vertrekken twee commerciële expedities, de ene onder leiding van Rob Hall en de andere onder die van Scott Fischer. Beide elite klimmers hadden hetzelfde doel: zo veel mogelijk - lees alle - van hun cliënten naar de befaamde top van 8848 meter brengen. Alles verliep vlot totdat kort na de middag een hevige storm opstak. Het zicht was beperkt tot minder dan vijf meter, de gevoelstemperatuur bereikte een minimum van 70 graden onder het vriespunt en de wind woedde met een kracht van 8 tot 9 beaufort. Met andere woorden: rampzalige & nefaste omstandigheden voor klimmers die zich soms nog meerdere uren van de dichtstbijzijnde tenten bevinden. (Voor de niet hikers onder ons: in de bergen drukken we afstand niet uit in kilometers maar in uren omdat de begaanbaarheid van een pad en het hoogteverschil je vaak verplicht om stapvoets vooruit de sjokken) Op het einde van de dag eiste de berg de levens van 12 personen. 

--------

Hey, ik ben het hier, Jesper, vanuit de montagekamer. Op het moment dat ik dit schrijf is het 3 september. Met andere woorden: het nieuwe schooljaar is gestart en al het schoolwerk begint volop binnen te stromen.

Ik was net begonnen aan het schrijven van m’n eerste bericht voor het schooljaar ‘24 - ‘25 en kwam het document met dit onafgewerkt bericht tegen. Ik twijfelde even wat ik ermee ging aanvangen. Ondertussen is het te lang geleden om nog een kwalitatieve post over het boek te schrijven. Aan de andere kant zou het ook zonde zijn om de moeite die ik er tot nu toe heb ingestoken in de digitale prullenbak te smijten…

Dussss ik zal het volgende doen: ik schrijf nog snel even in korte lijnen welke scènes uit het boek en mindsets van personages me zeker zullen bijblijven en wijd daarna een paragraaf op het beantwoorden van de vraag of je mij ooit op de top van de Mount Everest zal zien.

Ik vind het zeer jammer dat ik deze post nooit heb kunnen afwerken in de vakantie zelf.

Hoewel het zeker niet mijn beste creatie op deze blog zal zijn en het bericht nooit zijn volle potentie heeft kunnen bereiken, hoop ik dat jullie er toch van kunnen genieten :) 

--------

Het boek heeft me heel veel bijgebracht over de gang van zaken op de Mount Everest.

Een eerst iets waar ik het graag over wil hebben is de zogenaamde commercialisering van de berg. In het kort: de dag van vandaag kunnen mensen als jij en ik tegen betaling en in alle luxe de top halen. Als je voor deze optie kiest wordt je -  soms letterlijk, soms figuurlijk - op sleeptouw genomen door een of meerdere sherpa’s om zo tien minuten op het dak van de wereld te kunnen staan. 

Persoonlijk match deze vorm van klimmen niet met mijn mentaliteit. In mijn ogen moet een klimmer in staat zijn om zo zelfstandig mogelijk de top te bereiken. Dat houdt niet in dat er tijdens de expeditie geen beroep mag worden gedaan op de sherpa’s om bijvoorbeeld tenten op te zetten en eten te maken. Mijn punt is vooral dat je onafhankelijk van anderen moet kunnen klimmen en overleven. Wanneer je deze noodzakelijke basic skills niet beheerst, vorm je een gevaar op de berg -  voor jezelf én voor anderen.

Ten tweede heb ik gemerkt dat er op de flanken van de “Moedergodin der Aarde” soms een veel hardere mentaliteit heerst dan ik had verwacht. Een voorbeeld dat voor altijd in mijn hoofd zal blijven rondspoken is het moment waarbij een klimmer in de Zone des Doods ten val komt tijdens het afdalen. Gelukkig redden de vaste lijnen zijn leven ten ware het niet dat zijn hart door een combinatie van stress en de effecten van extreme hoogte bezwijkt. De sherpa’s starten onmiddellijk een reddingsactie en beginnen met reanimeren, dit terwijl er zich boven het slachtoffer een rij vormt. Een van de wachtende klimmers krijgt het na enkele minuten koud en roept naar beneden: “Snij hem van de lijn, het heeft toch geen zin meer. Het enige wat er kan gebeuren is dat we hier ter plaatse bevriezen".

Erg shockerende woorden

Als je nog meer te weten wilt komen over de mentaliteit op de Mount Everest raad ik je zeker aan het boek te lezen. Geloof me, het geeft je echt een eye-opening inzicht in het bergklimmen.

Of je mij ooit op de top van de wereld zal zien poseren met de Belgische vlag? 

Moest je mij voor het lezen van het boek een sponsoring hebben gegeven zat ik waarschijnlijk binnen de kortste keren met een donspak en een paar La sportiva mons evo cube schoenen in m’n valies op het vliegtuig naar Nepal. Pro tip: moest je ambities hebben neem je best wat meer materiaal mee ;) 

Echter na het lezen van het boek heb ik ingezien dat het beklimmen van Chomolungma ( de Tibetaanse naam voor Mount Everest)  zekere risico’s inhoudt. Van hoogteziekte, long- en hersenoedeem tot ijsblokken die je verpletteren. Op het einde van de dag eist de Everest elk jaar nog steeds meerdere mensenlevens.  Bovendien denk ik niet dat ik de nodige kracht, zowel fysiek als mentaal, niet heb.

Ik zal het voorlopig dus bij het dak van Tirol houden ;)